Hij kende zijn herkomst niet. De rivier, de rietganzen zochten oevers ontroering. Maar hij sloot de wind en wachtte tot het water de rimpel restte. Het spoor werd geblust, het brandend verlangen gevangen in stille stroming van zilver in zijn haar.

Je zei dat je ijzersterk was, gesmeed in magma. Je handen braken kluiten en zaaiden kiem. Toen groeiden de geruchten, dat de zon je oogst roestte en regen je hoofd sijpelde. Rood geplukt afscheid wiegt tussen het blond. Koren bloemen je wangen blauw. Je wist dat niemand de waarheid zei.

De stoel, stijf van bezetenheid, poten grazend het tapijt en de vlekken mors. Dood had zij willen zijn. Op de tafel, handen, leeggelopen vingers en wollen kousen half afgewerkte warmte die ze hem nog had willen sturen. Zijn laatste brief droeg de stank van de loop graven juiste woorden van spijt dat ze zo lang geleden was. Schoten door haar hoofd, de woorden van haar speelgoedjongen: ‘Huilen tinnen soldaten?’

Moeder leidt de schapen op het droge, spoort mijn natte voeten aan die slepen in de sneeuw. Scheer je weg, lacht ze de wol uit mijn hoofd en ze zomert de winter rond mijn schouders. Als ik kon, ik zou haar inblikken, sparen voor jaren, want dan ben ik even groot.

Als ik aan je denk, trek dan het hars uit de dennenbomen, lijm je ogen tot ik ben gezien. Als ik je zoek, wacht dan op het barsten van het akkerland, vind de voetstappen die ik ga. Als ik je mis, vriend, slijp dan je mes met het water, en snij de spiegel waarin ik zink.