Om deze website goed te kunnen bekijken, heeft u Flash Player versie 9 of later nodig.
Download de meest recente Flash Player
Ik werd als een halve tweeling en een dubbele geluksvogel geboren te Brugge.
Met twee oudere broers en twee zussen was ambiance in ons gezin voortdurend verzekerd.
Het schrijven was niet iets dat al z’n kop op
stak tijdens mijn jeugdjaren. Lezen en veel
fantaseren was wel heel belangrijk in mijn
jong leventje.
Ik ging vaak naar de gemeentebibliotheek,
alhoewel ik schrik had van de ongetrouwde,
oude zussen die er de plak zwaaiden.
Ze waren griezelig lelijk en dachten altijd dat
de kinderen snot tussen de bladen van de
boeken plakten.
Thuis speelden we vaak samen toneeltjes en ik koos meestal de rol van slechterik. Of dit iets over mij zegt, laat ik wijselijk in het midden.
Fantasie speelde me trouwens lang parten.
Ik koos om archeologie te studeren omdat ik
ervan droomde om farao’s uit de grond te
scheppen of een antiek labyrint te ontdekken.
Eens aan de universiteit werd ik met de voeten
op de grond gezet en heb ik hedendaagse
geschiedenis gestudeerd.
Mijn eerste schrijfervaring liep ik op aan de universiteit. Als wetenschappelijke medewerker schreef ik er enkele geschiedenisboeken en artikels voor wetenschappelijke tijdschriften.
Terwijl ik heel ernstige boeken schreef, droomde ik vaak weg over groene draken met paarse stinkvoeten. Toen wist ik nog niet dat dit de schrijfmicrobe was die ervoor wou zorgen dat ik de wetenschappelijke taal ruilde voor verteltaal.
Maar dat liep nog niet zo’n vaart.
Ik huwde met Jan, die nog steeds mijn grootste vriend is, en we hebben samen drie heerlijke jongens. We gingen wonen in Oud-Heverlee en ik veranderde enkele keren van job.
We wonen nog steeds in hetzelfde huis aan de rand van het bos. Het huis vult zich steeds meer en meer met kinderen die onze jongens met zich mee slepen en het aantal decibels valt niet meer te meten.
Enkele jaren geleden kreeg ik steeds meer eigenaardige symptomen. Ik begon lyrische boodschappenlijstjes te maken en telefoongesprekken in rijm te voeren. Met plezier maakte ik de opstellen van mijn jongens.
Aanvankelijk vonden ze het leuk, maar later wilden ze hun opstel liever zelf maken. Zij kregen minder punten en ik meer tijd om zelf een boek te schrijven.
En dan begon het.

Rood (uitgeverij Manteau), 'n tipje van de sluier:
Het leven van Toine, leerling-schilder bij zijn
vader, wordt door de Franse Revolutie
overhoopgehaald. In enkele maanden tijd
kookt Parijs over van haat, verraad en moord.
De revolutie hapt geen kleine stukjes uit je huid,
ze vreet in één keer heel je hart op.
Wanneer de nationale garde een mysterieus
schilderij uit het paleis ontdekt in Toines huis
wordt zijn vader beschuldigd van verraad en
opgepakt. En ook Pauline, de dochter van een
edelman en de grote liefde van Toine, is in
gevaar. Toine begint een zoektocht. Maar niets
is nog zeker; wie kan hij nog vertrouwen?
Welke rol speelt graaf Delacroix, père Hubert,
de waarzegster, de kunstschilder David…
en zelfs zijn vrienden Alexandre en Quentin?
Ondertussen valt het mes van de guillotine
eindeloos naar beneden, en hakt zelfs diep in
het geweten van Toine… Welke revolutie is
de ergste: die in de straten van Parijs of die
in je binnenste?

De coke grijnst naar mij en zegt dat ik gek ben
als ik ermee zou stoppen. Hij schreeuwt dat hij
mijn beste vriend is. Mijn enige vriend. Als hij
wegvalt, heb ik alleen mezelf nog. Ik. Wie is dat?
Een schamper woordje van amper twee letters.
Ik. Past daarin half Belg en half Columbiaan?
Jorge weet het allemaal niet meer. Wat hij moet
doen. Wie hij is. De onbeantwoorde vragen over
zijn vaders jeugd in Colombia wegen op hem. Hij
grijpt steeds vaker naar de drugs en uiteindelijk
vlucht hij. Weg van zijn zwijgzame vader, zijn
bezorgde moeder en zijn kattige tweelingzusjes.
Jorge belandt in een eenzame wereld. Zijn enige
metgezel is het levensverhaal dat zijn vader
uitgeschreven heeft. Terwijl hij stilaan meer te
weten komt, wordt coke een steeds grotere
vijand.
Coca, cocaïne, drugsmaffia,
moord, guerrilla...
Wie verbergt het grootste geheim?
Jorge of zijn vader?
Een verslavend boek over een brandend actueel thema. Een beklijvend verhaal van een jongen die onherroepelijk ontspoort.

Uit een kleine honderd historische jeugdboeken kwam de longlist van 17 boeken voor de Thea Beckmanprijs 2011 en daarin stond mijn boek ... Rood.
De Pers over 'Rood'
'Doorheen het verhaal groeit het personage Toine van volgzame leerling-schilder tot een doorzettend persoon die zijn eigen weg wil
gaan en daar heel veel voor over heeft.
Een boeiend verhaal over het verwezenlijken van dromen tegen de
gewelddadige achtergrond van de Franse Revolutie.'
Uit: Pluizuit, Pol Van Damme, oktober 2010
'Geschiedenis en fictie zijn in dit verhaal vlot met elkaar verweven. Levensechte beschrijvingen van het leven onder de terreur en snelle opeenvolging van gebeurtenissen geven het boek vaart. De complexe
geschiedenis van de Franse Revolutie wordt voelbaar én begrijpelijk aan de hand van kleinere verhalen.'
Uit: Biblion, T. Mortier, 2010
De pers over ‘Coke’
“Ze schetst heel rauw wat coke met een mens doet en schept met hoofdpersoon Jorge, een realistisch potentieel slachtoffer: een onzekere jongere met problemen en vragen die wel iets kan gebruiken om zich beter te voelen. Ze maakt duidelijk hoe doortrapt dealer Tom is, hoe hij er alles aan doet om Jorge afhankelijk van hem en zijn coke te maken. Het verhaal over de Colombiaanse vader van Jorge maakt het bovendien tot een spannende, meeslepende roman.”
Uit: NBD/Biblion, 2009, Drs J. Hetebrij
“Hoewel dat een zwaar thema is, maakt de auteur het vlot leesbaar.”
Uit: Magazine Letters, augustus 2009,
Hilde Pauwels
“Coke leest als een trein. Met rake pen schrijft Vera Van Renterghem het beklijvende verhaal van een jongen die onherroepelijk ontspoort. Een aanrader!”
Uit: Zap-magazine, september 2009
“Jorge raakt in de loop van het boek steeds erger verslaafd en verliest meer en meer de grip op zichzelf en zijn leven. Dat proces wordt in het boek erg goed beschreven. Ook de belevenissen die zijn vader heeft opgeschreven over zijn jeugd in Colombia laten je na het lezen niet meer los. De drugsbendes, de guerrillabeweging, het regeringsleger, het je leven niet zeker zijn en de moordpartijen worden zeer realistisch beschreven. Kortom een indrukwekkend boek uit de levensecht serie van Clavis.”
Uit: www.plantagebooksandmore.nl,
Ineke van Nispen
“Ze debuteerde vorig jaar met het waar gebeurde verhaal Giftig… Vandaag heeft
ze met Coke een waardige opvolger, een schrijnend verhaal over een jonge gast die onherroepelijk ontspoort dankzij het witte poeder.”
Uit: Exit, november 2009
Giftig! wordt in De Standaard van 2 januari 2009 vernoemd bij de vijf beste debuten van 2008!
“Ze slaagt erin de lezer emotioneel te
betrekken bij de problematiek. Ze hanteert
een zorgvuldige taal en is duidelijk op zoek
naar een eigen stem.
Een beloftevol debuut.”
Uit: De standaard, de standaard der letteren,
2 januari 2009-01-06, Ed Franck
“Giftig! is een bijzonder debuut van
Vera Van Renterghem.
Het is goed
geschreven met rake woordkeuze en
levensechte dialogen. Sommige scènes zijn
pijnlijk voelbaar en de enkele weken waarin
dit verhaal zich afspeelt, worden aangrijpend
beschreven. De laatste hoofdstukken
voeren je onweerstaanbaar naar een climax
toe.”
Uit: De leeswelp,
december 2008, Walter Schoonbaert
“Zita is de hoofdfiguur in ‘Giftig!’, het literair debuut van de Brugse jeugdauteur Vera Van
Renterghem. Daarin beschrijft ze het waargebeurde verhaal van een meisje dat door
haar moeder opzettelijk ziek wordt gemaakt.
Daardoor kan de moeder voor haar zorgen en
zo de aandacht naar zich toe trekken. In de
medische wereld spreekt men in dit geval van
het syndroom ‘Munchhausen by proxy’ (MBP).
Een moedig boek."
Uit: Exit, november 2008, Luc Fossaert
“Stilaan gaan Zita’s ogen open.
Aangrijpende roman, gebaseerd op ware
feiten.”
Uit: Goed Gevoel, december 2008
“Dit jeugdboekendebuut van de Vlaamse
schrijfster is knap geschreven. Thema’s als
schuldgevoel, moeder-kindrelatie en psychische
stoornissen komen aan bod. Heel langzaam
bouwt ze de spanning op en ontdekt de lezer
wat zich eigenlijk allemaal tussen moeder en
dochter afspeelt. Het boek is prettig en vlot
geschreven en bestaat uit korte hoofdstukken.”
Uit: NBD/Biblion recensie, B. Handgraaf
Wil je me zelf iets schrijven ? Of heb je vragen ?
Stuur gewoon een mailtje naar :
vera@veravanrenterghem.com