De coke grijnst naar mij en zegt dat ik gek ben als ik ermee zou stoppen. Hij schreeuwt dat hij mijn beste vriend is. Mijn enige vriend. Als hij wegvalt, heb ik alleen mezelf nog. Ik. Wie is dat? Een schamper woordje van amper twee letters. Ik. Past daarin half Belg en half Columbiaan?

Jorge weet het allemaal niet meer. Wat hij moet doen. Wie hij is. De onbeantwoorde vragen over zijn vaders jeugd in Colombia wegen op hem. Hij grijpt steeds vaker naar de drugs en uiteindelijk vlucht hij. Weg van zijn zwijgzame vader, zijn bezorgde moeder en zijn kattige tweelingzusjes.

Jorge belandt in een eenzame wereld. Zijn enige metgezel is het levensverhaal dat zijn vader uitgeschreven heeft. Terwijl hij stilaan meer te weten komt, wordt coke een steeds grotere vijand.

Coca, cocaïne, drugsmaffia,
moord, guerrilla...

Wie verbergt het grootste geheim?
Jorge of zijn vader?

“Ze schetst heel rauw wat coke met een mens doet en schept met hoofdpersoon Jorge, een realistisch potentieel slachtoffer: een onzekere jongere met problemen en vragen die wel iets kan gebruiken om zich beter te voelen. Ze maakt duidelijk hoe doortrapt dealer Tom is, hoe hij er alles aan doet om Jorge afhankelijk van hem en zijn coke te maken. Het verhaal over de Colombiaanse vader van Jorge maakt het bovendien tot een spannende, meeslepende roman.”
Uit: NBD/Biblion, 2009, Drs J. Hetebrij

“Hoewel dat een zwaar thema is, maakt de auteur het vlot leesbaar.”
Uit: Magazine Letters, augustus 2009,
Hilde Pauwels

“Coke leest als een trein. Met rake pen schrijft Vera Van Renterghem het beklijvende verhaal van een jongen die onherroepelijk ontspoort. Een aanrader!”
Uit: Zap-magazine, september 2009

“Jorge raakt in de loop van het boek steeds erger verslaafd en verliest meer en meer de grip op zichzelf en zijn leven. Dat proces wordt in het boek erg goed beschreven. Ook de belevenissen die zijn vader heeft opgeschreven over zijn jeugd in Colombia laten je na het lezen niet meer los. De drugsbendes, de guerrillabeweging, het regeringsleger, het je leven niet zeker zijn en de moordpartijen worden zeer realistisch beschreven. Kortom een indrukwekkend boek uit de levensecht serie van Clavis.”
Uit: www.plantagebooksandmore.nl,
Ineke van Nispen

“Ze debuteerde vorig jaar met het waar gebeurde verhaal Giftig… Vandaag heeft ze met Coke een waardige opvolger, een schrijnend verhaal over een jonge gast die onherroepelijk ontspoort dankzij het witte poeder.”
Uit: Exit, november 2009

De coke grijnst naar mij en zegt dat ik gek ben als ik ermee zou stoppen. Hij schreeuwt dat hij mijn beste vriend is. Mijn enige vriend.



Ik ben voor de helft besmet met Colombiaans bloed en dat moet iets afgrijselijks zijn. Ik weet het zeker, want het stilzwijgen van mijn vader zegt dat er iets aan het rotten is.



Het was volop regenseizoen. Ik werd geboren op het moment dat het rieten dak van onze hut het begaf onder de stortvloed. Misschien was het een voorteken.



‘Je hebt geluk’, grijnst hij, ‘de jaguar bijt altijd in het hoofd om snel te kunnen doden. Ik had je liever reepje per reepje de huid gestroopt.’



De biljetten ruiken nog naar grootmoe en hondenbrokken en naar mijn klamme handen toen ik het geld uit haar tas pikte.



Ik duw mijn mond tegen de muur en lik eraan, hopend dat de ruwe kalk naar cocaïne smaakt.



Ik denk aan de guerrillastrijders die vader beschrijft in zijn boek. Hun leven hangt af van één enkele beweging, één blad dat verroert, één tak die kraakt, één spoor dat niet wordt gewist.



Gerolf harkt soms hardhandig in mijn hoofd, maar wat loskomt blijft plakken aan mijn kiezen. Ik moet nog veel herkauwen vooraleer ik het over mijn lippen zal krijgen.



Ik wil haar laten zien dat ik bij haar blijf, dat ze niet alleen moet sterven. Haar ogen antwoorden niet. Ze valt zijdelings neer, met haar gezicht naar de zon.



Hij opent zijn linkerhand, waarin vijf kogels liggen. Met de rechterhand besprenkelt hij ze met het wijwater. Hij glimlacht en zegt: ‘Zo missen ze hun doel niet.’